COVID-19’da Hidroksiklorokin ve Klorokin Önerileri

COVID-19’da Hidroksiklorokin ve Klorokin Önerileri

Hidroksiklorokin ve klorokin, sıtmanın ve bazı enflamatuar durumların tedavisinde kullanılan oral reçeteli ilaçlardır. Her iki ilaç da SARS-CoV, SARS-CoV-2 ve diğer koronavirüslere karşı in vitro aktiviteye sahiptir, hidroksiklorokin SARS-CoV-2’ye karşı nispeten daha yüksek bir potansiyele sahiptir (1). Çin’de yapılan bir çalışma, COVID-19 hastalarının klorokin tedavisinin bir karşılaştırma grubuna karşı klinik ve virolojik fayda sağladığını ve Çin’de COVID-19 tedavisi için önerilen bir antiviral olarak klorokin eklendi. Hem klorokin hem de hidroksiklorokin güvenlik profillerine sahipti, başlıca endişeleri hepatik veya böbrek fonksiyon bozukluğu ve immünosupresyonu olan hastalarda uzun süreli kullanımla kardiyotoksisite olmakla birlikte COVID-19 hastalarında iyi tolere edildiği bildirilmiştir.

Küçük çaplı bir çalışmada, tek başına veya azitromisin ile kombinasyon halinde hidroksiklorokinin, üst solunum yolu örneklerinde SARS-CoV-2 RNA’nın saptanmasını, randomize olmayan bir kontrol grubuna kıyasla azalttığını, ancak klinik fayda değerlendirmediğini bildirmiştir (2).  Hidroksiklorokin ve azitromisin QT uzaması ile ilişkilidir ve kronik tıbbi durumları (örn. Böbrek yetmezliği, hepatik hastalık) olan hastalarda veya aritmiye neden olabilecek ilaçları alan hastalarda bu ilaçlar düşünülürken dikkatli olunması önerilir.

Hydroxychloroquine, a less toxic derivative of chloroquine, is effective in inhibiting SARS-CoV-2 infection in vitro

(18 March 2020)

Remdesivir, Gilead Sciences (ABD) tarafından geliştirilen bir nükleosid analog ön ilacıdır. Yakın tarihli vakalarda, remdesivir, Amerika Birleşik Devletleri’nde SARS-CoV-2 ile enfekte olmuş ilk hastanın klinik durumunu iyileştirdi ve 4 Şubat 2020’de Wuhan’da remdesivir’in SARSCoV-2’ye karşı faz III klinik denemesi başlatıldı. Bununla birlikte, deneysel bir ilaç olarak, remdesivir’in çok sayıda hastayı zamanında tedavi etmek için büyük ölçüde mevcut olması beklenmemektedir. Bu nedenle, iki potansiyel ilacın CQ’nun mevcudiyeti, kanıtlanmış güvenlik kaydı ve nispeten düşük maliyeti nedeniyle büyük ölçekli kullanım için tercih edilen ilaç olduğu görülmektedir (3). Sıtma ve amebiyazis tedavisinde CQ (N4-(7-Chloro-4-quinolinyl)-N1,N1-diethyl-1,4-pentanediamine) uzun süredir kullanılmaktadır. Bununla birlikte, Plasmodium falciparum ona güçlü bir direnç geliştirdi ve yeni antimalaryallerin gelişmesiyle sıtmanın profilaksisi için bir seçenek haline geldi.

CQ’nun bir türevi olan hidroksiklorokin (HCQ) sülfat ilk olarak 1946’da CQ’ya bir hidroksil grubu sokularak sentezlendi ve hayvanlarda CQ’dan çok daha az (~% 40) toksik olduğu gösterildi (4). CQ ve HCQ, zayıf bir baz ve immünomodülatör gibi davranan benzer kimyasal yapıları ve mekanizmaları paylaştığından, HCQ’nun SARS-CoV-2 enfeksiyonunu tedavi etmek için güçlü bir aday olabileceği fikrini ortaya koymak kolaydır.

Bu çalışmada, HCQ’nun SARS-CoV-2 enfeksiyonuna karşı antiviral etkisini in vitro olarak CQ ile karşılaştırıldı.

Figure1: SARS-CoV-2 enfeksiyonuna karşı CQ ve HCQ’nun in vitro karşılaştırmalı antiviral etkinliği ve etki mekanizması.

a) CQ ve HCQ’nun sitotoksisitesi ve antiviral aktiviteleri: Vero E6 hücrelerindeki iki ilacın sitotoksisitesi CCK-8 deneyleri ile belirlenmiştir. Vero E6 hücreleri, kontrollerde 1 saat boyunca farklı dozlarda bileşik veya PBS ile muamele edildi ve daha sonra 0.01, 0.02, 0.2 ve 0.8’lik MOI’lerde SARS-CoV-2 ile enfekte edildi. Hücre süpernatanındaki virüs verimi, 48 saat p.i.’de qRT-PCR ile ölçülmüştür. Y ekseni, PBS grubuna normalleştirilmiş yüzde inhibisyon ortalamasını temsil eder. Deneyler iki kez tekrarlandı.

Figure 2: Virüs girişini önlemede CQ ve HCQ mekanizması.

b, c) Vero E6 hücreleri, 1 saat boyunca CQ veya HCQ (50 uM) ile muamele edildi, ardından 1 saat 4 ° C’de virüs bağlanması (MOI = 10). Daha sonra bağlanmamış virionlar çıkarıldı ve hücreler, sabitlenmeden önce 37 dakika boyunca 37 ° C’de taze ilaç içeren ortam ile desteklendi ve virionlar (kırmızı) için anti-NP antikoru ve EE’ler için EEA1’e karşı antikorlar (IE) ile boyandı (yeşil) veya EL’ler için LAMP1 (yeşil). Çekirdekler (mavi) Hoechst boyası ile boyandı. Her grupta (n> 30 hücre) EE’ler veya EL’ler ile birlikte lokalize olan viryonların bölümü nicelendirildi ve b’de gösterildi.Her grupta viral partiküllerin (kırmızı), EEA1 + EE’lerin (yeşil) veya LAMP1 + EL’lerin (yeşil) temsili konfokal mikroskopik görüntüleri c de gösterildi. Kutulardaki büyütülmüş görüntüler, tek vezikül içeren virionu gösterir. Oklar anormal şekilde genişlemiş vezikülleri gösterdi.

Hem CQ hem de HCQ, membran füzyonu için gerekli olan endosomlar / lizozomlar gibi asidik hücre içi organellerin pH’ını yükselttiği bilinen zayıf bazlardır (5). Ek olarak, CQ, ACE2 reseptörü ve spike proteininin glikosilasyonunu değiştirerek SARS-CoV girişini inhibe edebilir (6). Ekleme zamanı deneyi, HCQ’nun, CQ tedavisi sırasında da bulunan SARS-CoV-2’nin giriş aşamasını ve giriş sonrası aşamalarını etkili bir şekilde inhibe ettiğini doğruladı. HCQ sülfatın güvenli dozajının (günde 6-6.5 mg / kg) insanlarda 1.4-1.5 μM serum seviyeleri üretebileceği bildirilmiştir (7). Bu nedenle, güvenli bir dozaj ile, yukarıdaki dokulardaki HCQ konsantrasyonunun SARS-CoV-2 enfeksiyonunu inhibe etmesi muhtemeldir. Klinik araştırmalar, SARS-CoV-2 ile enfekte olan kritik hastaların plazmasında yüksek sitokin konsantrasyonunun tespit edildiğini, bu da sitokin fırtınasının hastalık şiddeti ile ilişkili olduğunu düşündürmektedir (8). Doğrudan antiviral aktivitesi dışında HCQ, otoimmün hastalıklarda yaygın olarak kullanılan ve sitokinlerin ve özellikle pro-enflamatuar faktörlerin üretimini önemli ölçüde azaltabilen güvenli ve başarılı bir anti-enflamatuar ajandır. Bu nedenle, COVID-19 hastalarında, HCQ ayrıca enflamatuar yanıtın hafifletilmesine de katkıda bulunabilir.

REFERENCES

  1. Wang M, Cao R, Zhang L, Yang X, Liu J, Xu M, Shi Z, Hu Z, Zhong W, Xiao G. Remdesivir and chloroquine effectively inhibit the recently emerged novel coronavirus (2019-nCoV) in vitro. Cell Res. 2020 Mar;30(3):269-271.
  2. Gautret P, Lagier J, Parola P, Hoang V, Meddeb L, Mailhe M, et al. Hydroxychloroquine and azithromycin as a treatment of COVID-19: results of an open-label non-randomized clinical trial. International Journal of Antimicrobial Agents. In Press.
  3. Holshue, M. L. et al. First case of 2019 novel coronavirus in the United States. N. Engl. J. Med. https://doi.org/10.1056/NEJMoa2001191 (2020).
  4. McChesney, E. W. Animal toxicity and pharmacokinetics of hydroxychloroquine sulfate. Am. J. Med. 75, 11–18 (1983).
  5. Mauthe, M. et al. Chloroquine inhibits autophagic flux by decreasing autophagosome-lysosome fusion. Autophagy 14, 1435–1455 (2018).
  6. Savarino, A. et al. New insights into the antiviral effects of chloroquine. Lancet Infect. Dis. 6, 67–69 (2006).
  7. Laaksonen, A. L., Koskiahde, V. & Juva, K. Dosage of antimalarial drugs for children with juvenile rheumatoid arthritis and systemic lupus erythematosus. A clinical study with determination of serum concentrations of chloroquine and hydroxychloroquine. Scand. J. rheumatol. 3, 103–108 (1974).
  8. Huang, C. et al. Clinical features of patients infected with 2019 novel coronavirus in Wuhan, China. Lancet 395, 497–506 (2020).

Yazar:

  • Kahraman Küpçük

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir